Kopenhagen: poppenkast, window dressing en belediging voor beleggers

En weer hebben de ministers van Financiën van de eurozone vergaderd. Eind vorige week kwamen de mannen en vrouwen die sinds het begin van de eurocrisis zo vaak samen optrekken dat de belastingdienst ze bijna als fiscale partners kan aanmerken, bijeen in de Deense hoofdstad Kopenhagen.

De ministers hebben besloten het noodfonds op te trekken naar officieel 800, maar in feite 940 miljard euro. Dat laatste getal werd niet genoemd omdat het in enkele landen, zoals Duitsland, moeilijk zou liggen. Het zou om extra geld gaan en dat wees Duitsland nou net de laatste tijd resoluut van de hand. Is Duitsland dan door de knieën gegaan? Nee.

Window dressing

Hoewel het op papier eruit ziet alsof de eurozone de wens van veel economen en de internationale gemeenschap om het noodfonds op te hogen ingewilligd heeft, is het in de praktijk toch net een tikkeltje anders.

De ministers van Financiën van de eurozone hebben afgesproken aan het permanente noodfonds van 500 miljard euro, dat volgend jaar live gaat, 200 miljard euro dat al gecommitteerd is aan Griekenland, Ierland en Portugal, toe te voegen. Het is alsof iemand die een hypotheeklening wil onder het kopje inkomen niet alleen zijn salaris maar ook het al gecommitteerde deel ervan, voor allerlei rekeningen, eraan toevoegt.

Tijdelijk is even permanent

Daarnaast kan het permanente noodfonds, ESM, een jaar lang over 240 miljard euro uit het tijdelijke noodfonds beschikken. Dat tijdelijke noodfonds, EFSF, zou eigenlijk volgend jaar het stokje overdragen aan ESM. Nu gaan de twee samen een jaar lang bestaan. Om ook maar één cent van die 240 miljard extra te gebruiken is echter toestemming van alle eurolanden nodig. Kortom, snel schakelen is er – ook na Kopenhagen – niet bij.

Wat dit echter allemaal betekent is dat er in de praktijk geen cent extra bij komt. Europa laat weer eens zien uiterst creatief te zijn met boekhoudkunde. Duitsland lijdt geen gezichtsverlies, terwijl de eurozone een show kan opvoeren dat het noodfonds flink opgehoogd is. En om het optisch nog meer te laten lijken kwam een minister op het geniale idee het totaalbedrag niet in euro’s maar in dollars te vermelden. Zo klimt het noodfonds boven de psychologisch belangrijke grens van 1.000 miljard van, ja van wat eigenlijk? Blijkbaar telt alles, zolang het om meer dan 1.000 miljard gaat.

Trucjes

Op zijn beurt reageerde de rest van de wereld met de opmerking dat het geen extra geld vrij zal maken om Europa te helpen. De rest van de wereld doet niets extra’s nu Europa met dit soort trucs komt en die verpakt in het ‘ultieme oplossingen’- papier.

De rest van de wereld weet het, net als beleggers. Dit soort trucjes van de eurozone is een regelrechte belediging van het verstand van beleggers. Dat is een gevaarlijk spel. Als beleggers hun geduld verliezen met de eurozone, dan helpt straks geen noodfonds van 1.500 miljard euro (ofwel bijna 2.000 miljard dollar) ook niet.

Kopenhagen laat zien dat de eurozone simpelweg niet bij machte is eigen problemen aan te pakken. Aan de andere kant is de eurozone te groot om een soort protectoraat te worden van het Internationaal Monetair Fonds. Om nog te zwijgen van te trots. Dit betekent dat de eurocrisis blijft voortmodderen met een steeds grotere kans van escalatie. De euro begon zijn leven op een koers van 1,17 dollar per euro. Grote kans dat de koers dit jaar daaronder zakt. Met dank aan de eurozone zelf.

P.S. Stel nu dat deze Kopenhagen-overeenkomst op een wonderbaarlijke wijze toch het begin van het einde van de crisis blijkt te zijn. Dan zou het wel ironisch zijn dat na alle spoedontmoetingen in de eurozone, geografisch gesproken, dé ultieme oplossing geboren is buíten de muntunie, in een land dat juist, samen met alleen Groot-Brittannië, het recht heeft de euro nooit in te voeren. Het zou overigens wel passen in de onnavolgbare Europese logica. 

LEES OOK

Fed achter het stuur, ECB heeft het nakijken

Fed kan sterke dollar nu wél gedogen

Eurocommercial Properties