De perfecte beleggingsstrategie

Eerder dit jaar schreven wij reeds over de 'Europese Dogs', een strategie afgeleid van de Dogs of the Dow, die de afgelopen 17 jaar een aanzienlijke outperformance opleverde.

Ivan Snurer van Quantalytica combineerde deze strategie (waarbij aan het begin van het jaar de aandelen met het hoogste dividendrendement worden aangeschaft) met het Sell in May (aandelen presteren zwakker in de zomermaanden) principe en het bekende Window Dressing (fondsbeheerders kopen aan het einde van het jaar de best presterende aandelen).

De resultaten dit seizoensgebonden concept liegen er niet om, waarbij het rendement met name in zeer slechte beursjaren aanzienlijk beter is.

SELL IN MAY
Volgens een oude beurswijsheid doen beleggers er verstandig aan om hun aandelen in mei te verkopen om in september naar de beurs terug te keren.  Sell in May and go away, but remember be back in September, is een wereldberoemde spreuk.  Er zit een kern van waarheid in en was afgelopen maand een goed advies.  Het rendement op aandelen is in de zomer doorgaans lager dan in de winter (zie onderstaande tabel).  Het zomer-winterpatroon is een verschijnsel dat op de aandelenmarkten wereldwijd wordt aangetroffen.

WINDOW DRESSING
Beleggers die Sell in May als leidraad gebruiken, zien zich evenwel geconfronteerd met de vraag wanneer opnieuw instappen?  September is traditiegetrouw de slechtste beursmaand van het jaar en de maand oktober is berucht om zijn scherpe koersdalingen.

Met name in de Verenigde Staten kopen fondsbeheerders vlak voor het einde van elk kwartaal de winnaars van de afgelopen periode, zodat zij in hun kwartaalrapportage kunnen pronken met een beleggingsportefeuille waarin snel gestegen aandelen de boventoon voeren.  Window Dressing komt erop neer dat de winnaars er bijna altijd een mooie eindsprint uitpersen.

Op de Europese aandelenmarkten wordt dit koerseffect evenwel minder prominent waargenomen dan op Wall Street.  Dat neemt niet weg dat het de moeite loont om eind september met het oog op oud en nieuw even te kijken welke aandelen bezig zijn aan een goed jaar. 

Tussen 1993 en 2009 persten de dertig grootste stijgers van de €uro STOXX in de laatste drie maanden van het jaar door de bank genomen een rendement van 6,5 procent uit.  In dezelfde periode steeg de €uro STOXX gemiddeld met 5,7 procent.  Het is echter geen absolute wetmatigheid: de eindsprint van 2009 resulteerde in een verlies van 4,2 procent, terwijl de index 2,1 procent winst boekte.

Wie overigens bij elke jaarwisseling al de 30 grootste stijgers uit de €uro STOXX kocht, deed het de afgelopen 17 jaar met een gemiddeld rendement van 14,5% ook aanzienlijk beter dan de index, die in die periode op jaarbasis een rendement van 8,7% bij elkaar sprokkelde (zie onderstaande tabel).

EUROPEAN DOGS
Zoals gezegd schreven wij reeds eerder over de 'Europese honden', waarbij bleek dat de tien aandelen met het hoogste dividendrendement aan het begin van het jaar (en die verder ook nog aan een aantal belangrijke criteria voldeden) die aan het begin van het jaar werden gekocht, gemiddeld genomen de afgelopen jaren voor een flinke outperformance zorgden.

Dit principe is afgeleid van de bekende Dogs of the Dow theorie, waarbij aan het begin van het jaar de tien aandelen met het hoogste dividendrendement uit de Dow Jones worden aangeschaft, om deze vervolgens een jaar lang in portefeuille te houden.

Eenzelfde aanpak toegespitst op de €uro STOXX scoorde in de afgelopen zeventien jaar een jaarrendement van 16,2 procent.  En een aandelenportefeuille die dertig eenheden telt, realiseerde een gemiddelde 14,9 procent, wat bijna voor de helft te danken is aan het dividend.

Houdt men de aandelen echter maar vijf maanden vast, dan daalt het gemiddelde weliswaar naar 10,5 procent, maar u vermijdt wel dat in de tradtionele zomerflauwte van de maanden juni, augustus en september een deel van de ongerealiseerde winst wordt afgeroomd.  Weliswaar trekken later op het jaar de beurskoersen weer aan, maar omdat het gros van het dividend in de periode april-mei wordt uitbetaald (zie onderstaande tabel), sprokkelen de aandelen met een hoog dividendrendement nadien relatief gezien weinig extra aan koersrendement bijeen.

BUNDELING STRATEGIËN: HET SEIZOENSGEBONDEN CONCEPT
Het ligt voor de hand om de sterke punten van de drie afzonderlijke strategieën te bundelen in één autonoom beleggingsconcept.  Wanneer een en ander met elkaar wordt opgeteld, dan komt u zonder de rentecomponent (In de maanden dat u niet in aandelen zit, kunt u uw geld rentedragend beleggen, waardoor het daadwerkelijk behaalde resultaat een kwart procent hoger uitvalt). uit op een rendement van 17,8 procent, in theorie. 

Dit is om en bij de drie procentpunt beter dan de dividendstrategie (European Dogs) of de momentumstrategie (Window Dressing), maar wel voor kosten.  Inclusief transactiekosten (ter hoogte van een procent per verrichting) daalt het resultaat van de seizoensgebonden beleggingstrategie naar 13,8 procent.

Om tot hetzelfde nettoresultaat te komen, mag het rendementsverlies als gevolg van de transactiekosten bij de dividendstrategie niet hoger zijn dan 1,1 procentpunt en bij het momentummodel maximaal 0,7 procentpunt.  In de praktijk blijkt echter dat het rendementsverlies van de dividendaanpak toevallig net uitkomt op 1,1 procentpunt en dat de gebeurlijke transactiekosten het rendement van de momentumstrategie zelfs met 1,7 procentpunt afromen.

LAGER RISICO
Het nettorendement van de dividendstrategie is van dezelfde orde van grootte als dat van het autonome beleggingsconcept, ogenschijnlijk. 

Een blik op traditionele risicomaatstaven zoals bèta en standaarddeviatie leert dat het resultaat van de seizoensgebonden concept totstandkwam met een lager risico.  Meer nog: wanneer de jaarrendementen ontleed worden in goede en slechte jaren, dan blijkt dat het concept met name in de slechte jaren goed uit de verf komt. 

In 2001 en 2002, jaren waarin de Europese effectenbeurzen met dubbelcijferige percentages onderuitgingen, liet het drieledige beleggingsconcept dubbelcijferige winstpercentages optekenen.  En in het rampjaar 2008 toen wereldwijd de koersen op de aandelenmarkten halveerden, wist het model de verliezen tot de helft te beperken (zie onderstaande tabel).

In turbulente tijden is zelfs de beste rationele beleggingsstrategie niet bestand tegen het zog van de dalende beurskoersen, helaas.

SUMMA SUMMARUM
De seizoensgebonden aanpak houdt in dat men aan het begin van het jaar (de dertig) aandelen (uit de €uro STOXX) koopt met een hoog dividendrendement en ze vervolgens vijf maanden lang aanhoudt. 

Begin juni wordt de opbrengst voor vier maanden rentedragend belegd op een zichtrekening, waarna tot oud en nieuw het kapitaal geïnvesteerd wordt in (de dertig) grootste stijgers (uit de €uro STOXX) van het lopende kalenderjaar.

Strikt genomen, betreft het hier een actieve strategie.  Het concept leent zich desondanks voor beleggers die weinig tijd of zin hebben om zich met hun beleggingsportefeuille bezig te houden.  Er zijn immers slechts drie momenten waarbij er aandelen worden gekocht of verkocht: oud en nieuw, eind mei en aan het begin van het vierde kwartaal. 

Daarnaast vergen de onderliggende aandelenselecties geen specialistische kennis.  Aan het begin van het jaar koopt u simpelweg de aandelen met het hoogste dividendrendement en in oktober laat u uw oog vallen op de koerskampioenen van de voorbije negen maanden.

BRON: www.quantalytica.com

Tekst: Ivan Snurer en Menno van Hoven

GERELATEERD
- Europese honden zeer succesvol
- Dogs of the Dow 2010
- Dividendrendement scoort in 2010 

Dogs of the Dow