Alle ogen zijn vandaag gericht op Mario Draghi. De nog verse ECB-president heeft de lat voor de centrale bank hoog gelegd. De ECB zal volgens Draghi de Europese schuldencrisis tot een goed einde brengen.

Kunnen we Draghi vertrouwen?

Logisch dat de rentes van landen als Spanje en Italië op dit soort keiharde beloften in rap tempo naar beneden schoten. Maar met peptalk alleen komt de ECB er niet. Eerdere steunaankopen bleken immers slechts een kortstondig effect te hebben op de perifere rentetarieven.
Draghi moet met daadkrachtiger stappen komen en die zullen ook zeker worden aangekondigd. De topfunctionaris zal immers slim genoeg zijn te weten dat de volgende stap de financiële markten niet mag teleurstellen.

Maar blijft de vraag in welke mate we Draghi kunnen vertrouwen. In maart gedroeg hij zich immers nog als een afgevaardigde van de Bundesbank, om nu toch ogenschijnlijk vooral zijn Zuid-Europese instincten te volgen.

Uitstroom kapitaal

Grootste probleem momenteel is de omvangrijke uitstroom van kapitaal uit Zuid-Europa en dan met name Spanje. Gevolg hiervan is dat de rente van deze landen oploopt en dat maakt het bijna onmogelijk de overheidsfinanciën op orde te brengen.

De uitstroom van kapitaal, oftewel de verkoop van staatsobligaties, is het gevolg van het feit dat belegger het vertrouwen ontbeert hun uitgeleende geld aan Zuid-Europa volledig terug zien.

De Spaanse economie is behoorlijk ziek. De ene na de andere regio kan niet meer aan zijn verplichtingen voldoen en klopt aan bij de centrale Spaanse overheid. Diezelfde overheid bezuinigt zich inmiddels suf, maar ziet tegelijkertijd dat het water naar de zee dragen is met de als maar dalende belastinginkomsten en snel oplopende werkloosheidsuitkeringen. En nu willen ook de Spaanse regio's niet meewerken aan een schuldenplafond.

Markten zien dat ook

De financiële markten zien dat ook en prijzen simpelweg een premie in voor wan- en nonbetaling. Herfinancieren tegen 7,7% is ondoenlijk, maar gezien de precaire financiële situatie van Spanje wellicht nog niet eens zo'n vreemde vergoedingseis.

Het enige wat de ECB bereikt met wederom grootschalige opkoop van staatspapier, eventueel in combinatie met het noodfonds, is dat het de oplopende rente in bepaalde mate kan tegengaan of zelfs wat kan drukken en de landen meer tijd krijgen orde op zaken te stellen en de eigen economie meer concurrerend te maken.

Bezuinigingen moeten doorgaan

Intussen moet Spanje de broekriem stevig blijven aanhalen en de vraag blijft in hoeverre de economie dat kan dragen. Goede kans dat Europa er nog veel meer miljarden in moet pompen wat een dusdanig groot beroep op de steunfondsen zal doen dat het vertrouwen afneemt dat een land als Italië bij nood nog geholpen zou kunnen worden. Besmetting van de ziekte die schuldencrisis heet zet zich dan onverminderd voort.