Het potentieel van Europa

De economische ontwikkeling in het eurogebied glijdt steeds verder af. Bezuinigingen en schuldreductie eisen hun tol. Het kan en mag toch niet zo zijn dat Europa zich zelf de das om doet. De Europese economie kent een enorm potentieel.

Allemaal leuk en aardig zo’n begrotingspact waarin alle landen moesten streven naar een begrotingstekort van onder de 3%. Nu de Europese economie in zijn achteruit is gegaan wordt de discussie of we ons niet de put in bezuinigen steeds feller gevoerd.

Werkloosheid naar record

Inmiddels is de werkloosheid in het eurogebied aanbeland op 10,9%, het hoogste niveau sinds de invoering van de euro in 1999. Ter vergelijking, de werkloosheid in de Verenigde Staten bedraagt 8,2% en vertoont een licht dalende trend.

De verschillen per land in het eurogebied zijn enorm. Zo zit in Spanje 24,4% van de beroepsbevolking thuis op de bank. Dat is één op de vier! In Duitsland bijvoorbeeld ligt dat percentage op 6,8%. Een hogere arbeidsmobiliteit zal al aardig kunnen helpen.

Goed, we wisten van te voren dat bezuinigingen in beginsel pijn zouden doen en de situatie er ogenschijnlijk niet rooskleuriger op zouden maken.

De protesten tegen de bezuinigingen en de politieke verschuiving in Europa richting afzwakking van de begrotingsdruk maken echter duidelijk dat er mogelijk naar andere wegen gezocht moeten worden om het doel van economische groei te bereiken.

Bezuinigingen alleen zijn inderdaad niet meer het antwoord. Door de verder afzwakkende economie raken de overheidsbegrotingen alleen maar meer uit het lood en ontstaat een vicieuze cirkel van steeds meer bezuinigingen. Er zullen meer groei-impulsen moeten komen, zo wordt van steeds meer kanten geroepen, waaronder de Europese Centrale Bank.

Maar hoe?

Mooie woorden van ECB-president Mario Draghi door te praten over een groeipact in plaats van een begrotingspact, maar tegelijkertijd voegde hij daar aan toe tegen het verder uit de hand laten lopen van de begrotingstekorten te zijn.

De ECB heeft in deze discussie weinig manoeuvreruimte, omdat de politieke onafhankelijkheid van de bank anders te grabbel wordt gegooid, een groot goed dat in deze crisis al veel te veel schade heeft opgelopen.

Wat het dan ook moet zijn, de algehele teneur onder politici, waaronder de Italiaanse premier Monti ende Franse presidentskandidaat Hollande, neigt steeds meer naar aanvullingen op het begrotingspact.

Meer integratie

Financiële markten reageerden getergd toen Spanje enkele maanden terug zijn begrotingsdoelstelling los liet. De Spaanse rente steeg flink, waardoor het land nog dieper in de puree kwam.

Dat mag niet meer gebeuren. De Europese politici zullen met zijn allen weer om de tafel moeten en met een goed gedegen verhaal naar buiten moeten komen om de financiële markten te overtuigen dat diep snijden in uitgaven alleen niet de beste aanpak is.

Daarbij ook duidelijk maken dat Europa als één blok opereert en we met z’n allen naar een oplossing zoeken. Dat betekent dat de oplossing van het probleem gezocht moet worden in meer integratie en opgave van soevereiniteit.

Het is de vraag of dat gaat lukken, temeer omdat de anti-Europa teneur ook steeds meer vat op mensen begint te krijgen.

Uiteindelijk zal meer Europese integratie wel de weg moeten zijn. Mogelijk dat we nog een paar keer in de fout gaan, maar het advies van Hollande om eurobonds in te voeren geeft hoop.

Op de goede weg

Laten we het eens van de positieve kant bekijken. Op fiscaal vlak is er al veel bereikt en met de nodige ‘trial and error’ moeten we de weg omhoog weer weten te vinden.

Financiële markten zullen het eurogebied op de prestaties van de gehele muntunie moeten beoordelen. Daarvoor is politieke eensgezindheid nodig. Lukt dat, dan kunnen de maatregelen per land individueel bepaald worden, zonder hier afzonderlijk op afgerekend te worden met een stijgende rentevoet.

 

 

LEES OOK

Stemmen pro Europa

'ECB moet ingrijpen'

Meer geld naar Europa