De belangrijkste centrale banken in de wereld zijn overeengekomen de rente op dollarliquideitenswaps met 0,5% te verlagen. Dit leidde tot een van de grootste stijgingen van aandelen en grondstoffen dit jaar, alsmede een sterke stijging van de euro.
De centrale banken voelden zich gedwongen tot deze actie omdat het voor de meeste banken in de wereld moeilijk en duur was om aan dollars te komen. Een dergelijke situatie is gevaarlijk omdat een tekort aan dollars allerlei negatieve gevolgen kan hebben voor (tijdelijke) (handels)financieringen en kredieten, wat weer negatieve gevolgen kan hebben voor de economische groei in de wereld.
Het is gemakkelijk de negatieve kanten van deze actie te zien. Pessimisten zullen zeggen dat het op zich is geen goed teken is dat het zover heeft moeten komen. In de aanloop van de actie van de centrale banken ontstond er angst in de markten dat de kredietverlening van banken zou stilvallen. Iets vergelijkbaar zagen we na het uiteenvallen van Lehman Brothers.
Ook zou je negatief kunnen doen over het feit dat de actie een nieuwe vorm van monetaire verruiming is, wat uiteindelijk inflatie kan opleveren. Door een donkere bril kijkend zou je ook kunnen zeggen dat de actie van de centrale banken slechts een druppel op de gloeiende plaat van problemen in de wereld is.
Maar er zitten ook positieve kanten aan de actie. En ik denk dat we die niet moeten onderschatten, omdat ze vooral psychologisch van aard zijn. En iedereen weet zo langzamerhand dat de markten voor een belangrijk deel door psychologie wordt gedreven, wellicht op dit moment meer dan ooit.
Ten eerste denk ik dat de markt een beetje inflatie niet als heel ernstig beschouwt. Inflatie is niet leuk, zelfs een vorm van diefstal voor de bezitters van nettovermogen, maar de markt ziet, of we dat nu leuk vinden of niet, inflatie op dit moment liever dan deflatie. Deflatie is op dit moment meer dan ooit de vriend van een mogelijke recessie en dat laatste willen we kosten wat het kost vermijden.
Wat ook als positief kan worden gezien is dat centrale banken blijkbaar samenwerken om de problemen aan te pakken. En dat ze blijkbaar behulpzaam willen zijn bij het oplossen van de grote problemen. De indruk was aan het ontstaan dat opkomende markten niet wilden helpen en dat de ECB gevangen zat in een web van politieke belangen. Maar gecoördineerde actie is dus wel mogelijk.
Zijn we er met deze actie? Nee, natuurlijk niet, de wereld wacht nog steeds op een structurele oplossing voor de eurocrisis. De actie van de centrale banken is natuurlijk nog steeds een vorm van symptoombestrijding, welk psychologisch belang we er ook aan willen hechten. Technisch is de markt nog niet zover om van een structurele verbetering te kunnen spreken.
In onderstaande grafiek zien we dat de S&P500 nog geen hogere top heeft laten zien. Daarvoor moet de markt boven de 1.294 uitstijgen. Het is ook van belang dat de lange Voortschrijdende Gemiddelden weer gaan stijgen. Zowel het 100- als het 200-daags Voortschrijdende Gemiddelde hebben nog steeds een negatieve hellingshoek. Vooralsnog moeten we de recente stijging als een herstelbeweging in een dalende trend beschouwen.
