Niemand weet waar de oorspronkelijke lijst vandaan kwam, maar Kidder Peabody & Co. dat in 1986 door General Electric werd overgenomen wordt samen Morgan Guaranty Trust een voorvader van JPMorgan Chase & Co. het vaakst als bron genoemd.
Kidder Peabody & Co. zegt evenwel dat er nooit zo'n lijst bestaan heeft, wel publiceerden zij maandelijks een overzicht met de vijftig duurste aandelen op Wall Street. Professor Siegel, de auteur van Stocks for the Long Run, heeft wel hand weten te leggen op de originele lijst met namen die bij Morgan Guaranty Trust circuleerde. En wat blijkt? 24 Bedrijven komen op beide lijsten voor.
In de ogen van beleggers waren de aandelen zo weloverwogen gekozen dat hun koers-winstverhouding binnen de kortste keren tot ongekende hoogte steeg. Zij werden gecrediteerd met het voortstuwen van de stierenmarkt van de vroege jaren zeventig.
Tussen 1964 en 1972 stegen deze zogeheten superieure groeiaandelen in een overwegend vlakke markt weliswaar met 189 procent, maar in het zog van de beursmalaise van 1973-'74 daalden zij echter twee keer zo snel als de S&P 500.
Professor Siegel rekende het rendement na vanaf de beurstop in december 1972 tot eind 2001 en daaruit blijkt dat in die veertig jaar de Nifty Fifties licht ondermaats hebben gepresteerd. Het jaarrendement komt uit op 11,6 procent versus 12,0 procent voor de S&P 500.
MORGAN STANLEY
De mythe van Nifty Fifty inspireerde zakenbank Morgan
Stanley medio jaren negentig tot de introductie van de Morgan
Stanley Multinationals Index. Deze index heeft als basis de
vijftig beste groeiaandelen van maart 1995 en bestaat voor vrijwel
de helft uit bedrijven die reeds op de originele lijst
figureerden.
Nu is het de voorzet voor een Europese variant. De Londense strategen van Morgan Stanley komen aanzetten met een Europese lijst van bedrijven die goed geplaatst zijn om te profiteren van de economische groei in de opkomende markten.
Met de zorgwekkende signalen uit de eurozone en de Verenigde Staten en de verwachting dat in 2012 pakweg drie kwart van de mondiale bruto binnenlands product uit groeilanden zal komen, achten zij de tijd rijp om met een Europese lijst op de proppen te komen. De grondgedachte hierbij is niet de verwachte omzet- of winstgroei, maar de voorspelbaarheid en kwaliteit van de toekomstige bedrijfsresultaten.
Maar wat blijkt? De Europese variant van de Nifty Fifty telt slechts veertig eenheden. Tien minder dan het origineel! Hoe dan ook, de grootste gemene deler is dat zij veertig procent van hun omzet uit groeimarkten halen en daarvan komt minimaal 17,5 procent uit Brazilië, Indië of China.
