Het is logisch dat bedrijven er naar streven om elk jaar meer winst te maken. Vermits het dividend een deel van de winst is, is het ook logisch dat beleggers op zoek gaan naar aandelen waarvan het dividend stelselmatig wordt verhoogd. Zeker als u bedenkt dat het dividend ook een belangrijke component is van het totaalrendement. Het rendement op aandelen bestaat uit twee componenten: de koersontwikkeling en het ontvangen dividend. Daar de verwachting nogal eens afwijkt van de realiteit en bovendien aan emotie onderhevig is, ontwikkelen koersen zich soms erg volatiel. De natuur van het dividend daarentegen is stabieler en laat zich vaak ook beter voorspellen. Standaard and Poor's rekende voor dat het totaalrendement van Amerikaanse aandelen voor een derde op conto gaat van het dividend en voor twee derde van de koerswinst.
Verwarring der verwarringen
In de Verenigde Staten zijn de Dividend Aristocrats
erg populair. De dividendstrategie dateert van de late
Middeleeuwen. In zijn meesterwerk Confusión de Confusiones
vertelt Josseph de la Vega dat de vorsten en de burgerij in de
17de eeuw ieder jaar hun rente (dividend)
opstreken. Van die rente van de winsten op acties
(middeleeuws jargon voor aandelen) die ze op hun rekening hadden
staan, konden zij op goede voet leven. Hun acties hadden zij
geërfd of zelf aangeschaft. Met prijsschommelingen vermoeiden
zij zich niet, want hun belang lag niet in het verhandelen van
acties, maar in de vruchten die ze ervan konden plukken - einde
citaat.
Ingewortelde eigenschap
Aandelen met een bestendig en betrouwbaar dividend
voorzien beleggers van een gestage stroom van inkomsten. De
betaalbaarstelling van het dividend is voor menig aandeelhouder een
bron van inkomen. Het is om die reden dat Amerikaanse
beleggers dividendstrategieën tot de categorie Income rekenen.
Bedrijven die een consistent dividend betalen, laten zien dat zij goed met de golfbeweging van de economie meedeinen en met bijzondere omstandigheden kunnen omgaan. Het gaat ons immers economisch niet altijd even goed. Omdat bedrijven slechts een gedeelte van hun winst uitkeren, kunnen zij ook in mindere tijden een dividend betalen. Natuurlijk lukt het bedrijven niet om jaar in jaar uit hun winst te laten stijgen, maar door de jaren heen moet de tendens wel stijgend zijn. Die winst wordt echter zelden integraal uitgekeerd en het ingehouden deel wordt in de onderneming ingezet. Bedrijven moeten kunnen groeien en daarvoor is geld nodig en op termijn leidt dat tot nog meer winst.
Never sell Shell
Beleggers die zo'n vijf jaar geleden aandelen van Royal
Dutch kochten, blikken inmiddels (ondanks de tussentijdse
koersdaling van 4%) terug op een totaalrendement van 21%.
Het aanvangsrendement van het dividend bedroeg ultimo 2005 3,7%. Bij de jaarwisseling van 2010/2011 bood Royal Dutch Shell een dividendrendement van 5,1%. Beleggers die eind 2005 hun stukken kochten, ontvangen inmiddels echter een dividendrente van 4,9%.
Toegegeven, de cijfers ogen niet echt spectaculair, maar naarmate de periode langer wordt, groeit de dividendrente en wordt het verschil met het aanvangsrendement groter.
Dividendbeveiliging
Natuurlijk is Royal Dutch Shell niet het enige
Nederlandse bedrijf dat zijn dividend stelselmatig verhoogt.
Corio, Eurocommercial Properties, Fugro, Philips en Wolters Kluwer
trokken eveneens in de voorbije tien jaar met enige regelmaat hun
dividend op. Niet elk jaar, maar wel zonder een enkele
verlaging.
Wanneer het universum uit Europese aandelen bestaat, dan groeit het aantal kandidaten aanzienlijk. Het ligt voor de hand om daaruit de fondsen met het hoogste dividendrendement te kopen. Beleggers die echter in plaaats daarvan stelselmatig kiezen voor de aandelen met de kleinste prijsschommelingen verlagen niet alleen hun risico, maar realiseren ook een hoger rendement.
