Begin deze week was er  de zoveelste vergadering van de ministers van Financiën van de eurozone (ik denk dat ze zelf niet weten hoeveelste vergadering dat was in de laatste zes maanden) met als enige agendapunt: de euro. Zoals zo vaak eerder heeft ook die vergadering niet veel opgeleverd. Precies omdat het probleem structureel is.

De directe aanleiding voor de huidige crisis rondom de euro was de bekendmaking van de Griekse overheid dat het begrotingstekort in werkelijkheid het dubbele bedraagt dan wat Griekenland aan Brussel heeft gemeld. Inmiddels moest Europa Griekenland en Ierland redden, Portugal voegt zich daar waarschijnlijk snel bij en Spanje lijkt ook die weg te bewandelen.

Het is ondertussen gewoon geworden te spreken over de sterke en zwakke eurolanden.

De zwakke eurolanden zijn dan de landen die schuldig zich voor de problemen. Ik ben het eens dat de crisis door die landen veroorzaakt is. Schuldig zijn ze daarom. Maar niet alleen zij.

Romano Prodi, voormalig president van de Europese Commissie, zei eens dat de Grieken de rest van Europa bedrogen hebben, maar dat bedriegen alleen kan als men dat toelaat. En daar ben ik het helemaal mee eens.

De sterke landen zijn namelijk medeschuldig aan de huidige crisis en de onzekere toekomst van de euro. Het is begonnen al vóór de invoering van die munt. Te veel landen die er niet klaar voor waren, werden toegelaten.

Met een briefje van de meesters, lees de sterke landen, dat ze geslaagd waren voor economisch examen, mochten veel landen meedoen om redenen die niets met de economie te maken hadden. Zo kon Griekenland niet ontbreken, omdat dat land de bakermat van de Westerse civilisatie is en Italië moest erbij, anders zou het noorden ervan zich afscheiden van het zuiden!

De sterke landen zetten het Stabiliteits- en Groeipact, dat de stabiliteit en de kracht van de euro moest waarborgen, zelf buiten spel in 2003. En ondanks het feit dat Griekenland en sommige andere landen sinds 1999 te hoge begrotingstekorten hadden (ook zonder erover te liegen), hebben de sterke landen nooit ingegrepen.

In de afgelopen twee jaar zijn de laatste heilige huisjes van de Europese muntunie mede door de sterke landen gesloopt: politici zouden de centrale bank niet onder druk zetten en een bail-out van eurolanden is ten strengste verboden, om maar enkele voorbeelden te noemen.

De, inmiddels overleden, Duitse econoom Horst Siebert zei ergens in de jaren negentig dat de eurocrash komt als de muntunie niet ten noorden van de Alpen ophoudt. Het kunnen helaas zomaar profetische woorden worden.

Edin Mujagic is monetair- en macro-econoom econoom, publicist en promovendus aan de Universiteit van Tilburg. Hij is de auteur van het boek 'Tien jaar euro: biografie van een jonge wereldmunt' dat vorig jaar is verschenen en van Het Inflatiespook, dat begin oktober is uitgekomen.