Jim O'Neill, het hoofd van de economische research van Goldman Sachs, is een van mijn favorieten. Ik mag zijn Engelse humor. En het is de laatste jaren leuk om te zien hoe zijn optimisme contrasteert met het pessimisme van economen als Roubini, iets waar hij zelf ook graag aan refereert overigens.
De uitvinder van de Bric-aroniem is positief over de economische groei in de wereld en dan vooral die van de opkomende markten. Velen zien gevaren met betrekking tot de prijsontwikkeling, zo zegt hij. We hebben het kamp van hen die in inflatie geloven en het kamp van de aanhangers van een deflatiescenario à la Japan.
Jim O'Neill ziet nog weinig bewijs dat een van deze kampen op de kortere termijn gelijk gaat krijgen. Zodra we echter harde bewijzen zien dat we te maken krijgen met inflatie of deflatie, dan wordt het tijd om de strategie te heroverwegen. Tot die tijd moeten we in aandelen zitten, zo zegt O'Neill. Ze zijn ook nog redelijk goed geprijsd, zo liet onder andere aan de hand van tabellen met koers-winst-verhoudingen zien.
En een gevaar als Griekenland dan? Ach, daar haalt O'Neill zijn neus voor op. Turkije is al groter en groeit als kool. Waar hebben we het over? Over dit soort zaken stapt hij wel iets te gemakkelijk heen. Het is niet de grootte van Griekenland dat het probleem is, maar meer het besmettingsgevaar. Maar zijn optimisme is aanstekelijk en een prachtig contrast met het zure en negatieve dat van de meeste media afdruipt.
Het mooie is dat O'Neills visie wordt ondersteund door de technische analyse. We hebben recent namelijk weer een 'golden cross' gehad in de grafieken van de meeste aandelenindices. Bij een golden cross stijgt het 50-daags Voortschrijdende Gemiddelde (VG) boven het 200-daags VG. Voor alle duidelijkheid, dit voerde O'Neill niet aan als bewijs. Het is nu eenmaal niet 'fashionable' onder echte economen over dit soort zaken te spreken.
Een golden cross is een van de bekendste koopsignalen voor de langere termijn in de technische analyse. Het tegenovergestelde van de golden cross is de dead cross. Hierbij daalt het 50-daags Voortschrijdende Gemiddelde onder het 200-daags. Dit is een bekend verkoopsignaal voor de langere termijn.
In de onderstaande grafiek van de S&P500 Index heb ik de laatste kruisingen van de bovengenoemde Voortschrijdende Gemiddelde afgebeeld uit de laatste tien jaar. De pijlen omlaag wijzen op een dead cross, een verkoopsignaal dus, de pijltjes omhoog op een golden cross, een koopsignaal dus.
De signalen werken niet altijd, maar zoals ook de figuur aantoont, meestal pakken ze de lange trends in de markt goed op. Het meest recente verkoopsignaal kregen we in de zomer, begin deze maand werd deze al weer teniet gedaan. Het laatste verkoopsignaal heeft dus niet echt gewerkt, maar echt grote verliezen heeft het niet opgeleverd.
Hier zit waarschijnlijk de grootste kracht van het hier besproken cross-over-systeem. Het gaat niet alleen om de koop- en verkoopsignalen. Het af ten toe uit de markt zijn als er technisch gevaren dreigen, is in mijn ogen nog veel belangrijker. Het is een goed systeem om de marktrisico's voor een belegger met wat langere beleggingshorizon te verkleinen.
Ik heb begin dit jaar de prognose gemaakt dat 2010 weleens heel erg zou kunnen gaan lijken op 2004. Dit jaar zou net als 2004 een overgangsjaar worden tussen een sterke stijging in het jaar ervoor (respectievelijk de jaren 2003 en 2009) en waarschijnlijk een nieuwe bullmarkt in het jaar daarna. Tot nu toe is deze prognose uitgekomen.
Het is opvallend dat 2004 en 2010 ook op elkaar lijken wat betreft de kruisingen van de Voortschrijdende Gemiddelden: eerst een dead cross, daarna een golden cross. Als het verleden een richtlijn is, dan krijgen we nog een mooie tijd op de beurs. Natuurlijk, het is door de achterruit kijken om te vertellen hoe de bestuurder moet rijden.
Maar doen we met een vak als geschiedenis niet anders? Leren uit het verleden. Maar goed, zelfs als we de stelling aanhangen dat technische niet zaligmakend is, dan is het goed te weten dat iemand als Jim O'Neill een positief scenario ook economisch onderschrijft. Hoe meer signalen dezelfde kant op wijzen, hoe betrouwbaarder ze doorgaans worden. Zonder dat er natuurlijk sprake zal zijn van een garantie, want die bestaan niet op de financiële markten.
Harry Geels is directeur Research en partner bij INMAXXA in Naarden. Daarnaast is hij uitvoerend hoofdredacteur van Technische en Kwantitatieve Analyse (TKA). De informatie in deze opinie is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van Geels geven zijn mening weer in zijn hoedanigheid als directeur Research.
