Tijd om af te rekenen (2)

De Amerikaanse endowments als Harvard en Yale zijn algemeen erkend als de betere beleggers in de wereld. Regelmatig zijn hun manier van beleggen en de aansprekende resultaten die ze boeken onderwerp van gesprek. Afgelopen boekjaar hadden beide hun slechtste jaar sinds het begin van de jaren tachtig. Yale had een verlies van 24,6% en Harvard van 27,3%.

Ik vroeg beleggers de eigen rendementen van zichzelf of die van hun vermogensbeheerder te vergelijken met deze percentages. Tijd om af te rekenen. Een paar procent slechter mag u (of uw adviseur of beheerder) het nog hebben gedaan dan Yale en Harvard, maar er is geen enkele rechtvaardiging voor een verlies van zeg meer dan 35%.

Op bijna iedere column krijg ik reacties, soms enkele, soms vele. Ik vraag zelden om reacties, maar ze zijn natuurlijk altijd welkom, mits onderbouwd (wat ze gelukkig meestal zijn). Nu vróeg ik om reacties waarom men bij slechtere prestaties dan -35% nog vermogensbeheerklant is van een grootbank, en moet ik - opvallend genoeg - constateren dat hoegenaamd niemand reageert.

Ik was al gewaarschuwd dat ik niet al te veel reacties zou krijgen. Mensen moeten dan toegeven dat ze enerzijds een groot verlies hebben gehad en anderzijds de verantwoordelijken daarvoor niet hebben 'ontslagen'. Dat eerste is pijnlijk om te melden en dat tweede zou aantonen dat men niet de daadkracht of kennis heeft consequenties uit het grote verlies te trekken.

Wat? We hebben hier toch niet te maken met de bekende gedoog- of sorry-cultuur van Nederland? Overigens krijg ik wel regelmatig reacties van lezers over de dienstverlening van banken. Zo kreeg ik laatst van een lezer - die zelf als miljonair bijna geen lening meer losgepeuterd krijgt bij de bank - een link naar een weblog waarin mensen hun ervaringen uitwisselden over de redenen ze ineens geen kredieten van de bank meer krijgen.

Wat werd er op die weblog de gal gespoten over de dienstverlening van banken! Ook krijg ik regelmatig de nodige complottheorieën over de verwevenheid van de grote zakenbanken met de politiek. Denk aan de banden tussen Goldman Sachs en de Amerikaanse regeringen. Denk aan Zalm die bij ABN Amro de scepter zwaait. Of waarom we maar niet mogen weten wie de aandeelhouders van de Fed, de Centrale Bank van de VS, zijn. En ga zo maar door.

Maar waarom men dan toch klant van de grootbank blijft? Koppelverkoop, was dan toch een van de weinige reacties. 'De financieringen van mijn huis en boot werden door de bank gekoppeld aan vermogensbeheer'. Ja, koppelverkoop, daar zijn de banken groot mee geworden. Het mag officieel niet, maar er schijnt weinig aan te doen te zijn.

Ik denk dat er ook sprake is van een stukje onkunde. Er zijn wel degelijk oplossingen zonder zaken te hoeven doen met grootbanken. En meestal zijn die oplossingen nog beter ook. Als we ons nu even beperken tot vermogensbeheer blijkt bijvoorbeeld uit onderzoek (o.a. Bold Thinking on Investment Management van John Bogle, Financial Analyst Journal, 2005) dat de beste vermogensbeheerders zich concentreren op enkele producten of fondsen en niet beursgenoteerd zijn (in handen van de medewerkers).

De zogeheten 'fund factories' die grootbanken zijn, kwamen opvallend slecht uit dit onderzoek. Op de eerste 35 plaatsen uit het klassement stond geen enkele grootbank. Er waren wel twee partijen die veel beleggingsfondsen aanboden, en dus als een fund factory gekenmerkt konden worden, maar dit waren dat weer partijen die primair vermogensbeheer doen en zich niet als bank manifesteren. Het ging in dit geval om Franklin Templeton en Fidelity.

De boodschap is dat u op zoek moet gaan naar specialisten. En het liefst naar specialisten die weer samenwerken met andere specialisten met open architectuur. Ja, daar is kennis voor nodig om die te vinden. De bank binnenlopen is natuurlijk wel zo gemakkelijk. En als u dan toch voor het laatste kiest, moet u inderdaad ook maar niet klagen over de dienstverlening of rendementen. Iedereen krijgt het rendement dat hij verdient.

Lees ook:Tijd om af te rekenen (25/9)

Harry Geels is directeur Research en partner bij INMAXXAin Naarden. Daarnaast is hij uitvoerend hoofdredacteur van Technische en Kwantitatieve Analyse (TKA). De informatie in deze opinie is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van Geels geven zijn mening weer in zijn hoedanigheid als directeur Research.

Harry Geels