Tijd om af te rekenen (3)

De reacties op de vraagstelling waarom we al dan niet vermogensbeheerklant moeten blijven bij een grootbank, kunnen in twee groepen opgesplitst worden. Enerzijds zijn er inderdaad beleggers die het met mijn standpunt eens zijn dat grootbanken slechte beheerders zijn en die op zoek zijn gegaan naar alternatieven (die al dan niet zijn gevonden). Anderzijds werden de nodige redenen gegeven waarom sommige toch klant blijven van een grootbank.

Laten we met de eerste groep reacties beginnen. Zo zei een lezer: 'Ik ben vorig jaar inderdaad weg gegaan bij de grootbank. Het was gewoon te vunzig voor woorden om klant te blijven, terwijl zij de ellende (door de crisis) in mijn beleggingsportefeuille hadden veroorzaakt, terwijl de topmannen gewoon de hoge salarissen en bonussen bleven opstrijken'.

Een andere reactie bestond uit dezelfde strekking, maar had de volgende toevoeging: 'Ik ben zelf mijn hele leven ondernemer geweest. Ik heb er altijd moeite mee gehad om in een heel dikke en dure auto bij de klanten voor te rijden als het bijvoorbeeld door crisisjaren slecht ging met ze (dat deed ik dus ook niet). Wellicht dat de gewone bankmedewerker er niets aan kan doen, maar door de onbeschaamdheid van de top van de grootbanken rest maar één actie: de biezen pakken als klant'.

Andere reacties bevestigen waarom doe-het-zelf-platformen als Alex en Binck het zo goed doen de laatste jaren. Beleggers zijn uit ellende weggegaan bij de grootbank en hebben het heft in eigen handen genomen. Een lezer maakte mij attent op een boek dat handelt over de leugens in de vermogensbeheerwereld. Volgens hem 'zijn er geen overtuigende argumenten waarom beheerders en analisten het beter zouden doen dan de markt'. Nog een voorbeeld uit de mail 'er worden vaak te gekunstelde beleggingsconstructies met te hoge kosten opgezet'.

Een andere lezer zit er over te denken het voor zichzelf te gaan doen en informeerde naar mijn mening over diverse (bij naam genoemde) adviesdiensten op internet. Daar doe ik liever geen uitspraken over. U weet wellicht uit oude columns van me dat het doe-het-zelf-beleggen ook niet altijd tot succes leidt. Zo maakt zo'n 90% van de klanten van Alex, die ongetwijfeld veel gebruik zullen maken van adviesdiensten van anderen, (fors) verlies, zo bleek uit eerder onderzoek.

Dan de reacties waarom men dan toch klant van een grootbank blijft. 'Ja inderdaad, gedwongen. Maar zoals ik zijn er veel meer medewerkers. Ik werk namelijk zelf bij een van de grootbanken, en heb in verband met compliance te maken met gedwongen winkelnering'. Een reactie die hierbij aansluit: 'Verder ligt het ook aan de psyche van de klant. Naast de koppelverkoop die banken plegen, willen klanten erbij horen. Ze kicken erop om uitgenodigd te worden door hun bank voor golfuitjes, boottochtjes, et cetera…'

Of eigenlijk ook in het verlengde hiervan: '…….ik ben een 'little fish', veel vermogensbeheerders hebben minimum toelatingsniveaus…. Men moet toch ergens bankieren, geld veilig houden et cetera, dus waar gaan mensen zoals ik? Had maar andere studiekeuze gemaakt en bankier geworden destijds….'

Een andere reactie sloot hier naadloos op aan: 'Je hebt gelijk dat banken erbarmelijke vermogensbeheerders zijn, Harry, maar waar kan ik dan terecht? Graag lijstje met topvermogensbeheerders met bewezen performance (zoek ik al jaren). Waar ik met relatief klein bedrag terecht kan, want dan moet je ook over verschillende vermogensbeheerders gaan spreiden, lijkt me…'.

Overzichten van hoe vermogensbeheerders zich tot elkaar verhouden zijn inderdaad schaars en als ze bestaan zijn ze vaak niet juist opgesteld. Gisteren noemde ik het onderzoek van John Bogle. Het klassement van de beste beleggingsfondsaanbieders uit dit onderzoek heb ik op de site van Inmaxxa gezet.
Helaas gaat het hier om Amerikaanse fondsbeheerders en is het onderzoek al weer een paar jaar oud.

Voor alle duidelijkheid: het is niet nodig om alles bij één partij te doen. Het gaat er om een beheerder te vinden die toegang geeft tot de beste vermogensbeheerders, of fondsaanbieders. Een partij die de zogenaamde open architectuur aanbiedt. Helaas zijn de grootbanken niet de partijen die dat graag willen. Die bieden liever hun eigen (middelmatig tot slecht) presterende beleggingsfondsen aan.

En als ze al toegang geven tot andere fondsen, dan spreken ze laf van 'guided of limited open architecture', een beperkt aantal fondsen van derden. Ja, want stel je voor dat je te veel aan derden gaat uit besteden! Sterker nog, bij een grootbank - zo meldde een lezer - werd 'vorig jaar het fondsenaanbod van derden en van verschillende markten juist beperkt'.

Lees ook:Tijd om af te rekenen (25/9)

Harry Geels is directeur Research en partner bij INMAXXAin Naarden. Daarnaast is hij uitvoerend hoofdredacteur van Technische en Kwantitatieve Analyse (TKA). De informatie in deze opinie is niet bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van Geels geven zijn mening weer in zijn hoedanigheid als directeur Research.

Harry Geels