Een jaar na de val van Lehman: de belangrijke beleggingslessen
De media stonden de afgelopen week vol van verhalen over wat er
allemaal is gebeurd voor en na de val van Lehman, een jaar geleden.
Ik zet de belangrijkste beleggingslessen op een rijtje.
Het faillissement van Lehman Brothers wordt in het algemeen
gezien als de reden voor de grote dalingen van bijna alle
assetcategorieën (behalve staatsleningen) in de maanden september
tot en met november vorig jaar. De Fed maakte de markt extreem
onzeker door bijna alle financiële instituten te redden, maar
Lehman te laten vallen.
De media zijn de afgelopen dagen vooral bezig geweest de
gebeurtenissen te beschrijven en de schuldigen aan te wijzen. Het
is echter zeker net zo belangrijk te kijken naar de lessen die we
als belegger uit de financiële crisis kunnen trekken. Laten wie die
eens op een rijtje zetten. Overigens gaat het om beleggingslessen
die al decennia lang bekend zijn, maar vergeten worden in goede
tijden.
Wees beducht voor overreactie
Overreactie is in talloze wetenschappelijke studies
aangetoond. De winnaars van de afgelopen drie tot vijf jaar worden
de verliezers in de jaren daarna en vice versa. Of anders
geformuleerd: wat het hardst stijgt, daalt ook weer het hardst als
het tegen zit. Of andersom: iets dat het hardst onderuit gaat,
herstelt meestal bijna net zo hard. Voor het bestaan van het
fenomeen overreactie zijn ook nu talloze bewijzen te vinden.
Van september 2008 tot en met maar 2009 wat Turkije de slechts
presterende aandelenmarkt: -61%. Over het afgelopen half jaar was
het de beste: +133%. In onderstaand figuur (bron: NY Times) zien we
de slechtste en beste halfjaren van de S&P500. Het is niet gek
dat de jaren dertig zowel veel van de slechtste als ook veel van de
beste halfjaren kent. Hetzelfde beeld zien we het afgelopen jaar.
Het laatste half jaar behoort tot de één na op beste uit de
geschiedenis, na het twee na op slechtste half jaar uit de
geschiedenis.

Risico kent veel dimensies
Risico is een veelkoppige draak. Veel beleggingsmodellen pakten
risico maar met één begrip, te weten de bekende standaarddeviatie
van de rendementen. Soms wordt er door risk managers nog naar de
Value at Risk (VaR) of door technisch analisten naar de Average
True Range of de Maximum Drawdown gekeken, maar dan hebben we het
in de meeste gevallen wel gehad.
Het laatste half jaar hebben veel meer risicobegrippen langs
zien komen, zoals 'fat tail risk', tegenpartijrisico en
liquiditeitsrisico. Producten die door aanbieders als weinig
risicovol werden aangeboden, zoals gestructureerde producten en
hedgefondsen, bleken van deze vormen van risico bijvoorbeeld
regelmatig last te hebben gehad. Rendement en risico gaan altijd
hand in hand.
Beleg nooit 100% in aandelen
De lessen van spreiding werden de laatste jaren vergeten.
Beleggers zochten over de periode 2003 tot en met de helft van 2007
vooral de risicovolle assetcategorieën als aandelen en commodities
op. Feit is dat heel weinig beleggers in tijden van crises een
portefeuille van bijvoorbeeld 100% aandelen emotioneel goed kunnen
managen.
Er zijn genoeg drama's van beleggers die voor hun pensioen
hadden belegd en uit pure ellende hun portefeuilles hebben verkocht
op het dieptepunt van maart 2009. Het pensioengeld was toen al
gehalveerd en doemdenkers dachten dat er nog weleens 80% af zou
kunnen. Dat gebeurde per slot van rekening in de jaren dertig ook.
Toen de Dow na de top van 1929 halveerde, ging er daarna ook nog
eens 80% af.
Oké, spreiding werkte het afgelopen jaar niet zo goed als
anders, maar ik durf de stelling aan dat er door goede spreiding
veel minder grote verliezen waren dan de 50 tot 60% die de meeste
aandelenportefeuilles lieten zien. En minder grote verliezen
betekent minder verkeerde emotionele beslissingen, zoals op het
dieptepunt alles maar verkopen, om daarna te zien dat de beurzen
met 60% stijgen.
Beleg nooit(of heel beperkt) met geleend
geld
De grootste drama's die ik het afgelopen jaar voorbij heb zien
komen is bij de mensen die bijvoorbeeld hun overwaarde van hun huis
hebben belegd met geleend geld. Ik heb met lede ogen aangezien hoe
collegavermogensbeheerders en tussenpersonen die uit waren op
provisiebejag, hun cliënten hebben aangespoord extra te lenen
(meestal op het huis) om dat te gaan beleggen.
Beleggen met geleend geld kent vele gevaren. De belangrijkste
komt al snel bovendrijven als de rendementen niet voldoende blijken
te zijn om de rentebetalingen op de hogere lening te financieren.
Als vervolgens dan ook nog de beleggingen verdampen, blijft er
steeds meer nettoschuld over. En als je dan tot slot in de crisis
ook nog eens je baan verliest of ziek wordt, is de ramp niet meer
te overzien.
Harry Geels is directeur Research en partner bij INMAXXAin Naarden.
Daarnaast is hij uitvoerend hoofdredacteur van Technische en
Kwantitatieve Analyse (TKA). De informatie in deze opinie is niet
bedoeld als individueel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het
doen van bepaalde beleggingen. De standpunten en vooruitzichten van
Geels geven zijn mening weer in zijn hoedanigheid als directeur
Research.
Bestel hier de Lehman Brothers special van
Beleggers Belangen!
Harry Geels